A queidmada met Conxuro
Gisteravond zat ik in Morgade een piepklein dorpje in Galicxefe, net voorbij de 100 km paal. Het werdt onverwachts een hele bijzondere avond. De Galicixebrs zijn heel bijgelovig en geloven in heksen en dierenverschijningen. We zaten met een groepje pelgrims uit USA, Duitsland; Ierland, Engeland, Venuzuela en ik zei de gek. We kwamen aan de praat met een Galicixebr en die wilde bij uitzondering, zijn cultuur op ons overbrengen. We gingen een echte A queidmada doen. Oftewel een ritueel om het kwaad weg te sturen en de heksen goed te stemmen. Een onderdeel hiervan is het bereiden van Conxuro (drankje). Believe me…. na dat drankje vlieg je op een bezemsteel weg.
Men neme 2 liter rum, 1 pond suiker, de schil van een citroen en een sinaasappel. Men gooie. dit in een aardewerken heksenketel die alleen voor dit ritueel is. Men steke het boeltje in de brand en dan gebeurd het. Iedereen in de groep moest een wens doen voor de anderen, tijdens de wens roert men in de Conxuro met een pollepel. Na iedere wens deed men in de kring een stap opzij. Dan moest ieder een voor hem belangrijk lied zingen in zijn eigen taal om de heksen gunstig te stemmen. En dan komt de Galisische spreuk om het kwaad weg te jagen. Alleen de laaste zin kon redelijk vertaald worden en dat was dat men na dit ritueel in staat geacht werd om de eigen demonen te verjagen.
Toen werdt het vuur van het toverdrankje gedooft en kregen we ieder een glas van het goedje te drinken. (nou vooruit 2 dan… met 2 liter rum moet kunnen) Het was een zeer … zeer bijzondere avond .. met beloftes, wensen en warmte met mensen die, op dat moment zeer nauw met elkaar verbonden zijn. Mijn bezemsteel staat nu geparkeerd in Portomarin en er is nog een 90 km te gaan.
Lieve groet vanaf een sprookjesachtige Camino.
4 June 2011 at 23:42
Hola Peregrina Feetje,
Als ik zo je verhaal lees dan merk ik wel dat ook bij jou deze pelgrimstocht een metafoor is voor de levensweg zelf, met mooie en minder mooie momenten.
Je zult ze beide veel intenser ervaren dan in het “normale ” leven. Je hebt immers meer tijd om ze te beleven.
Tijdens mijn wandeltochten heb ik dat ook mogen ervaren en ik wens, dat dat bij jou ook zo mag zijn.
Er is een gedicht van Werner Sprenger dat deze ervaring heel mooi verwoord en ik geef het jou graag mee voor onderweg, maar ook voor de dagelijkse levensweg die je straks weer op zult gaan:
Er is een weg
die niemand gaat
als jij hem niet gaat
wegen ontstaan
wanneer wij ze gaan
Zoveel dichtgegroeide,
wachtende wegen
van niet geleefd leven overwoekerd
Er is een weg
die iemand gaat
wanneer jij hem niet gaat
Jouw weg is er,
een weg die ontstaat
wanneer jij hem gaat
Buen Camino,
5 June 2011 at 19:19
Wat mooi om te lezen lieverd, het lijkt me toch een geweldige ervaring om dit mee te maken, ondanks alle moeilijke obstakels.
Hele dikke knuffel
Ria.
5 June 2011 at 20:36
Heee Fee,
Wat een verhalen! En ik zat even op het puntje van mijn stoel toen ik las over je val. Je bent een bikkel en een doordouwer.
En toen ik las over bloed in je schoenen moest ik denken aan onze wandeling in A’dam met je nieuwe laarzen! Dat was nog niks bij al die ellende die je nu met je voeten hebt te stellen.
Ik wens je heel veel kracht voor de laatste 100 km.
Liefs en een stevige stomp van Ding-ding.
6 June 2011 at 01:41
Hey lieve schat,
Wat een prachtige verhalen, wat maak je allemaal mee!! Geniet ervan en steek een kaarsje voor ons op!! we blijven je volgen lieve schat!! xxxx