Zoals ik in mijn vorige blog had geschreven, zijn er aardig wat onverklaarbare zaken gebeurd op de Camino. Men kan het geloven of niet. Ook had ik in een eerder (klik) blog geschreven over de A Queimada, deze A Queimada heeft nog een fiks staartje gekregen. Een korte uitleg: een A Queimada is een typisch Gallicisch gebruik om de Bruxas (heksen) gunstig te stemmen en het kwaad te verdrijven. Zoals ik al geschreven had zijn er die avond beloftes gemaakt. Ook door mij! 

Ongeveer een jaar geleden ben ik x93gestoptx94 met roken. Ik bietste zo nu en dan een sigaretje in de kroeg of bij een vriendin. Ik rookte dus meer niet dan wel. Na mijn valpartij op de berg, had ik van de schrik een pakje sigaretten gekocht en pafte er lustig op los. Hier had ik natuurlijk last van en rookte de dag van de A Queimada de laatste. Ik beloofde onder genot van enkele glazen toverdrank, die avond  dat ik nooit meer zou roken. De Galicixebr keek mij nog met donkere ogen aan en benadrukte dat ik deze belofte niet moest verbreken omdat de wraak van onstemde Bruxas geen peulenschil was. Tot een dag voor mijn aankomst in Santiago won mijn bijgelovige kant het nog van de nuchtere kant. 1 sigaretje rookte ik die avond. De volgende dag moest ik mijn spookkamer ontvluchten. Maar het kwartje viel nog niet. 

Bij terugkomst bietste ik een peuk in de kroeg. De dagen daarop was ik wat grieperig. Feeman en Feezoon hadden ondertussen al geroepen dat ik met vuur speelde en waren er van overtuigd dat ik bezig was de Bruxas te ontstemmen. Nog steeds won mijn nuchtere kant het van de bijgelovige. Gistermiddag was ook weer zo gezellig.. en jullie raden het vastx85x85. Afijn eenmaal thuis ging ik het eten maken. Ik zette de combi- magnetron  aan en schoof het bakje kip erin. Even later hoorde ik verdacht sissen en ik rukte het deurtje open. Het bakje was totaal gesmolten en vlug haalde ik het rooster met het bakje eruit. Achter mij hoorde ik een zachte tik. Ik keek naar de combi en tot mijn grote schrik was het raam in gruzelementen. Iets wat bijna onmogelijk is. Verbijsterd keken Feeman en ik naar het drama wat vast een aanslag op de spaarcentjes gaat worden. Feeman zei droogjes doch doordringendx85. Ik geloof dat jij echt de Bruxas ontstemd heb. En nu moest ik toch wel gaan toegeven dat er inderdaad iedere keer wat gebeurde als ik gerookt had.

Het muziekje dat de slideshow siert, is niet het muziekje dat ik gedownload en opgeslagen heb. En wat ik ook doe, de foto die ik gemaakt heb van de combi vertikt het om opgeslagen te worden op de PC. Iedereen mag mij nu voor krankzinnig verklarenx85. maar ik…. ik geloof dat ik toch maar geen risicox92s meer ga nemen. *slik*

Ondertussen ben ik al een paar dagen terug in den Nederlanden. Groots ingehaald worden wilde ik niet. Na zox92n tocht met zoveel indrukken, verklaarbaar en onverklaarbaar, pijn en weer opstaan, ontdekken van je eigen zwakheden en kracht, kon/kan en wil ik nog steeds even niet terug in de alledaagse beslommeringen. Elke dag (op 2 dagen na) koos ik voor het eenzaam wandelen, alleen de natuur en ik.  Een dag liep ik met Jozef en een dag liep ik met Paul een x93bekendex94 onbekende waar ik dezelfde levensbeschouwing mee deel. Avonden alleen gegeten maar ook gedeeld met lieve mensen. Robert, Cassis, Ronaldo, Paul, Jozef, Didier, Steven en mensen waar je de naam niet van weet maar die net zo bijzonder waren. De goede zorg van de mensen die aan de Camino wonen, wat ben ik door ze in de watten gelegd met de verzorging van mx92n blaren en na mijn enorme valpartij. 

Maar hoe ga ik sommige belevenissen uitleggen zonder meteen doorverwezen te worden naar een psychiater. Kijk.. het vertellen dat ik in de kerk van Arzua als poldermodel de uitvaart van Herman Luiz binnenviel, dat is makkelijk. Herman Luiz, ik heb de beste man niet gekend, maar ik huilde dikke tranen op zijn uitvaart. Niet om Herman Luiz maar om het schitterende gezang en de orgelmuziek. Ja, zelfs na de zoveelste keer opstaan, voelde ik door mijn tranen heen een steek van jaloezie op Herman Luiz, die voelde zx92n voeten tenminste niet meerx85.

Maar hoe ga je uitleggen dat je, ondanks dat je alleen loopt, niet alleen bent. De zachte voetstappen die je begeleiden, de zachte hand op je schouder, het kleine warme briesje door je haren op momenten dat je het moeilijk hebt. Hoe ga je uitleggen dat een vlinder je begeleid op de hoogvlakte en toen deze dood neerviel, je wist dat je je vriendin moest gaan bellen om te condoleren met het verlies van haar moeder. Of dat een valk en een roodborstje je de weg wezen. Hoe ga je uitleggen dat je in een eeuwenoude herberg die al voor het jaar 1200 als Pelgrimshospitaal dienst deed, toegedekt en ingestopt werd terwijl je echt alleen was. Ik, de nuchterheid zelve, bijna hard gillend ben weggehold uit mijn spookkamer in Santiago! Zoveel mooie momenten, zoveel onverklaarbare zaken en ook zoveel emoties maakt dat ik alles moet laten bezinken, langzaam moet ik weer met beiden voeten op de grond komenx85.. maar ik wil jullie wel enorm bedanken voor al jullie steun en lieve berichten. Het maakte mijn ervaringen op de Camino nog mooier. Dikke knuffel

Onze pelgrim is vanmorgen vroeg naar Finisterre vertrokken, waar ze xe9xe9n nacht op Cabo Fisterra zal doorbrengen. Een prima punt om even tot rust te komen. Bovendien staat hier ook de 0 km paal! 

Morgen keert Linda terug naar Santiago, om woensdag terug te vliegen naar Nederland!

En ja hoor, onze bikkel heeft het gehaald. De kwaliteit is slecht omdat de andere webcam blijkbaar defect is, maar toch is ze te zien: 

GEFELICITEERD met deze fantastische prestatie!!!!

Het is bijna zover. Onze Peregrina Linda is inmiddels in de buitenwijken van Santiago de Compostela gesignaleerd. Helaas doet de webcam bij de fontein het niet. Maar de webcam voor de kathedraal wel:

Als alles volgens plan verloopt, loopt zij straks naar het paarse tentje

http://www.crtvg.es/camweb/index.asp?id=9&mn=COR

Ja, het eind komt nu echt in zicht. Het is voor Linda vandaag een mooie route, ca. 10 km. Vandaag gaat onze pelgrim wederom een wapenfeit behalen: ze gaat vandaag de Santiago steen passeren, die de grens van Santiago de Compostela aangeeft.

De laatste kilometers. Het worden kilometers waarbij zij gaat beseffen dat haar Camino ten einde gaat lopen. Ze loopt langs Levacola waar pelgrims zich vroeger gingen wassen in de beek om schoon in Santiago de Compostela aan te komen. Om zodoende schoon voor Jacobus te kunnen verschijnen.

Ook hier weer hoogteverschillen, maar ze zal vanmiddag kunnen neerstrijken in Villamaior, lekker kunnen uitrusten om morgenochtend vroeg naar Santiago te kunnen vertrekken. En dan? Haar tweede Compostela halen en genieten van deze buitengewoon grote prestatie.

Om 11:45 is Linda in Villamaior gearriveerd!

Voor de vroege vogels en de mensen die Linda live bij de Kathedraal van Santiago willen zien aankomen!!! Hier de link van de webcam. Verwachte aankomsttijd tussen 8:30 – 09:30

http://www.crtvg.es/camweb/index.asp?id=10&mn=COR

Gisteren heeft Linda 20 km gelopen van Arzua naar Pedrouz0-Arca. 

Wie denkt dat er geen hoogteverschillen meer zijn, komt bedrogen uit.

Een mooie tocht, die echter niet gemakkelijk is. Maar….. het einde is in zicht. Nog 2 dagen en dan is Santiago de Compostela bereikt!

Om 13:45 is onze peregrina in Pedrouzo gearriveerd. En, volgens haar sms: "een kamer met hydromassage" 

Arzua is vandaag het eindpunt van Linda. Om 13:15 ontving ik van haar een SMS dat ze op de plaats van bestemming is gearriveerd. Ze heeft veel pijn, maar gaat vol goede moed de laatste 3 dagen in. Morgen wordt een lange tocht naar Pedrouzo-Arca. Vrijdag naar Villamaior en zaterdag: Santiago de Compostela. Dan heeft onze bikkel het toch maar weer mooi voor elkaar gekregen.

Om een impressie te krijgen van de weg die Linda heeft afgelegd een video die vorig jaar gemaakt is door een pelgrim.

Peregrina Linda is vandaag naar Melide gelopen. Om 13:00 uur ze daar aangekomen. Heuveltje op, heuveltje af. Onderweg kom je kroeg "Die zwei Deutschen" tegen. Grote kans dat achter de bar iemand staat die beweert dat hij Duits is, maar met een onverstaanbaar Spaans accent spreekt. Eenmaal in Melide valt de parochiekerk op, waarin nog middeleeuwse muurschuurderingen zichtbaar zijn.

Morgen gaat de route naar Arzua. Het wordt een mooie route door eucalyptus- en eikenbossen.

Toen ik gister in Ventas de Naron aankwam was ik op, kapot, gebroken. De pijn trekt tot op mn haren aan toe. En wilde ik de operatie eerst uitstellen tot volgend jaar, smeek ik er nu bijna om! Maar goed .. Ik was zo zo op, dat ik na wat gegeten en gedronken te hebben op mn bed ben neergestort en tot 18.30 uur voor Pampus heb gelegen. Fris was ik nog steeds niet en van de Duitsers werd ik ook niet vrolijk, volgens mij hing er een donderwolk boven mijn hoofd die zo groot was als t dorp. Ik zat aan een tafeltje alleen toen  een jongen aan mij vroeg of hij er bij mocht zitten. De knul bleek Jozef te heten een een Spanjaard van Tjechische afkomst. Jozef bleek aangenaam gezelschap en al gauw zaten we in diepe verhalen. Jozef bleek vandaag, net als ik ook niet zijn dag te hebben en zo vrolijkte we elkaar op.

Jozef en ik bleken beiden nogal wat xa8onverklaarbarexa8 zaken te hebben meegemaakt en we deelden dit. Ook waren we beiden overtuigd van de dierenboodschappen. Jozef vertelde van zijn overnachtingen buiten en het vogeltje dat over hem waakte en ik vertelde van de xa8druktexa8 in mijn kamer in een oud pelgrimsziekenhuis. En we bespraken nog veel meer caminopraat…  Kortom.. een fantastische avond. Toen we beiden een fles wijn hadden leeggemaakt waren we weer een stuk wijzer  en gingen opgewekt slapen. 

Vanmorgen hebben we samen ontbeten en ben ik weer fris en monter op pad gegaan. De camino gaf me wat ik nodig had, koelte, alleen zijn en een lichte motterregen. Heerlijk. Toen het weer wat zwaarder voor mij werd, zat Jozef daar rustig op een muurtje. Samen zijn we in de ;ondertussen; flinke regen naar Palas de Rei gewandeld. Wat een kracht heeft deze knaap toch! We genoten intens van de regen… Bij Palas de Rei stopte ik en ging Jozef nog verder. We hebben afscheid van elkaar genomen. Jozef een knul die een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten.